Lista utworów:
1. T.H.O.R.N.S.
2. Rex Inferni
3. The Word was made flesh turned into Chaos again
4. I am the son of God
5. Tales of Babylon’s Whore
6. Diabolicanos
7. Natas Ro Dog On Si Ereht (Of plagues and blasphemy)
8. Har-Magedon
9. Mass for the Dead

Skład zespołu:
Quazarre - all vocals, lead and rhythm guitars
Turquoissa - synthesizers
Armers - lead and rhythm guitars
Starash - bass guitar
Icanraz - drums

Gatunek: Avant-Garde Black/Death Metal
Kraj: Polska
Czas: 50:51
Oficjalna strona: http://www.devilish-impressions.com


Rodzimy DEVILISH IMPRESSIONS atakuje ze swoim drugim wydawnictwem o tytule "Diabolicanos - Act III: Armageddon". Wprawdzie płyta ujrzy światło dzienne dopiero w styczniu za sprawą Conquer Records, ale ja już mam tę przyjemność obcowania z jej zawartością. I o ile poprzednia, "Plurima Mortis Imago" nastręczała mi pewnych trudności w jej strawieniu, o tyle najnowsze dzieło Quazarre'a i spółki to już nie są przelewki, a kawał naprawdę zajebistej muzy.

Na "Plurima Mortis Imago" zespół jasno określił swój kierunek. Tworząc niekonwencjonalne rozwiązania muzyczne został określony jako Awangardowy Black/Death z dużą dozą symfoniki. "Diabolicanos" to w jakimś sensie kontynuacja poprzedniego albumu, z tym że o niebo lepiej jest tu wszystko zagrane. Poczynając na brzmieniu a na konstrukcji poszczególnych utworów kończąc. Kompozycje są bardziej zwarte, przez co pewien rodzaj chaotyczności znany z "Plurima Mortis Imago" ustąpił miejsca dojrzałym aranżacyjnie pomysłom, które tym razem zostały skrzętnie do siebie dopasowane. Gitary w stosunku do poprzedniej produkcji są o wiele bardziej agresywne i brzmią tym razem dużo ciężej, raz za razem przechodząc w ciekawe solówki. Zrezygnowano z nadmiernej ilości połamanych riffów, co uczyniło muzykę DEVILISH IMPRESSIONS dużo bardziej spójną i łatwiejszą w odbiorze. Nie zrezygnowano natomiast ze zmian tempa, które wciąż są jedną z wizytówek twórczości zespołu, jednakże nie są one już tak niespodziewane i pokręcone jak to miało miejsce na "Plurima Mortis Imago". Klawisze też w odpowiedni sposób dawkowane, doskonale podkreślają piekielny klimat, jaki unosi się nad tą produkcją. Szczególnie gdy te symfoniczne fragmenty spotykają się z czystymi wokalizami Quazarre'a. Efekt jest naprawdę piorunujący. Całość opakowana w bardzo dobre brzmienie, ciężkie a przy tym selektywne.

Nie ma się za bardzo do czego przyczepić na "Diabolicanos". Wszystko dopracowane w najmniejszych szczegółach, masa ciekawych nieszablonowych pomysłów i doskonałe umiejętności techniczne muzyków sprawiają, że nie ma tu mowy o jakimkolwiek zmęczeniu czy nudzie. Płyta od początku do końca zaskakuje i trzyma równy, wysoki poziom. I oby więcej takich wydawnictw w nadchodzącym, 2008 roku.