Lista utworów:
1. The Ninth Gate
2. Fountain
3. Gate 23
4. Closed Eyes
5. Gate 34
6. Call For Life
7. Gate 45
8. Papillon
9. One Minute Dream
10. Gate 67
11. Voice Inside
12. Gate 78
13. The End

Skład zespołu:
Adrian "Ady" Klementowski - bas
Aleksander "Olas" Data - gitara
Wojtek "Dyzio" Warnke - gitara
Marcin "X" Palecki - perkusja
Marcin "Pysh" Pyszora - wokal

Kolejny polski wykonawca o którym piszą prawie wyłącznie zagraniczne serwisy, ach ta nasza Polska kochana!
Niesamowitą przyjemność sprawiło mi delektowanie się tą płytą. Bo to nie było zwyczajne słuchanie muzyki, muzyki z pogranicza melodyjnego death metalu i metalcore okraszonego niezwykle klimatycznymi motywami. Już od samego początku czuć że nie jest to kolejna, metalowa płytka jakich wiele na rynku. Po wprowadzającym, doskonale nastrajającym "The Ninth Gate" uderza przebojowy "Fountain" w którym Faust Again pokazuje swój ostry pazur. Melodyjne riffy poprzeplatane blastami to jest to co lubię najbardziej, a jeśli do tego dochodzi charyzmatyczny wokal to już pełnia szczęścia. W niektórych utworach usłyszysz nawet nieco melorecytacji, co daje niepowtarzalny efekt. Zaraziłem się tym krążkiem od utworu "Closed Eyes" który dosyć szybko wpada w ucho. Dalsze otwieranie kolejnych wrót tego materiału tylko utwierdza w przekonaniu że mamy do czynienia z artystą nietuzinkowym. Dalej mamy "Call For Life" z lekko rzężącą gitarą, utwór który też doskonale nadaje się na przebój. Świetna kompozycja i aranżacja, a pracy gitar nie powstydziłby się żaden pierwszoligowy zespół. Przykry jest fakt że tacy wykonawcy są dostępni prawie wyłącznie dla internetowych szperaczy, miło by było usłyszeć taką muzę w innych mediach, ale to chyba pozostanie w sferze moich marzeń. Na ziemię sprowadził mnie szybki i ciężki "Papillon", ech ten bas, przy tym utworze można dostać obłędu, oczywiście w pozytywnym znaczeniu. Kolejnym atutem tej płyty jest brak schematyczności, linia melodyczna utworów rozwinięta do maksimum, aż się chce ponownie odsłuchiwać te utwory. A na zakończenie mamy długi i pompatyczny "The End", doskonałe zwieńczenie płyty które tylko podkreśla wartość dzieła i pozostawia przyjemne uczucie że nie był to zmarnowany czas. Ranking moich ulubionych albumów co chwilę się zmienia przez kolejne tak dobre krążki.